As invencibles

Wednesday, June 15, 2005

O ENCLAVE VANGARDISTA



Estaba escoitando a radio cando de repente se comezou a escoitar unha voz que viña de lexos e pouco a pouco se foi acercando ata que un home saíu da radio. Era un home pequeno e delgado que estaba a contar a historia duns monstruos. Segundo ía describindo aos monstruos él ía cambiando ata converterse nun deles. Era un monstruo con seis brazos, tres pernas, un rabo longo cheo de pinchos, un gran ollo no medio da cara e unha gran boca, pero o máis extraño era que non tiña dentes e.... como faría para comer no caso de que fóra carnívoro? Pouco a pouco íase acercando a min e cando xa estaba preto comezou a espirar tragando así todo o que pillaba ao seu alcance. ¡Que medo! ¡Que noxo!
Estaba no interior dun horrible monstruo do cal nunca máis volvería a saír.

SCREAM 3



O berro máis terrorífico sempre é o último.

Sinopsis:

Despois dos terroríficos acontecementos que tiveron lugar na localidade de Woodsboro, Sidney vive lexos do mundo nunha pequena casa nas montañas intentando olvidar o pasado. Unha misteriosa chamada informa dos asasinatos que se están producindo ao redor da rodaxe de "Puñelada 3", a película que narra os feitos dos que ela foi protagonista. Sidney decide acudir a rodaxe, onde se encontrará de novo con Gale e Dewey. Os tres intentarán acabar dunha vez co asasinato enmascarado.

SCREAM 2



Sinopsis:

Sidney Presscott, dous anos despois dos asasinatos de Woodsboro, California, vive feliz cos seus amigos no campus da Universidade de Windsor. O curso está para acabar. Pero un día no que se estrea unha película baseada na novela da periodista Gale Weathers sobre os crimens de Woodsboro, alguén é asasinado no cine do campus. O novo crimen atrae a periodistas e curiosos, o cal non fai máis que aumentar a incertidumbre entorno a Sid e aos seus amigos. Agora Sid sabe: ela é a seguinte.

SCREAM: Vixia quen chama



Non contestes ao teléfono.
Non abras a porta.
Non intentes agocharte.

Sinopsis:

Varios asasinatos en serie están atemorizando un tranquilo vecindario. O asasino, coa intelixencia propia dun depredador, emprega o seu amor polas películas de terror para convertir a zona nun auténtico inferno: aproveita os seus coñecementos do xénero para asustar as súas víctimas, enganar a policía e burlar aos seus perseguidores. Agora ninguén está a salvo... e todo o mundo é sospeitoso.
Resolver este misterio vai resultar mortal.

Creación Literaria

Son libres de ir co vento
un día nublado
nada lle ten sentido
andan despistados e non teñen nada claro
nunca se poden bicar por que non teñen boca
e non poden amar
os seus pasos lévanos ao fin do mundo
os seus ollos ven néboa, tan só néboa.
SANDRA LAREO VÁZQUEZ
CONFUSIÓNS
Un montón de pensamentos raros
pola mañan cedo
non poden pensar
non saben porqué
tampouco poden bicarse
van a onde os leva o vento
están rodeados por unha néboa intensa.
LUCÍA OTERO BARCALA

A NOSA AULA

Monday, June 13, 2005




¿Para que existimos? Non podemos evitalo pero eu sígome preguntando, ¿para que existimos? Eses machos borrachos e creídos que andan con nós a patadas coma se foramos un balón de fútbol son os que non deberían existir. Ja! Que se emborrachan, pégannos; que os despiden, pégannos; que pelexan coa amante, pagaas a muller, aínda por encima de ter que aturarlle unha amante fánnolas pagar a nós. Cretinos, borrachos, estúpidos, creídos que non sei que pintan na terra. Eles son os que non deberían existir!!

LUCÍA OTERO BARCALA "monólogo interior"

Amencer


Eu miraba ao mar. As ondas batían con forza mentres eu quedaba empapada pola que estaba caendo. As moscas e demáis insectos estaban agochados nas súas guaridas. Eu seguía a mollarame. Chovía. Chovía cada vez máis.
De súpeto parou, era de noite e os grilos saíron de paseo.
Pasei a noite alí, naquel acantilado e o son das gaivotas e dun cuco que se sentía ao lonxe despertáronme. Facía sol. Moito sol. Os paxaros berraban con forza. Ao lonxe vin pasar un pastor detrás do seu rebaño de ovellas. Subía para a montaña. Facía bo día para pastar. Os cans ían ladrando detrás do pobre pastor. De súpeto un detívose e púxose a ouvear. Alguén morrera.

LUCÍA OTERO BARCALA "Escritura automática"

Wednesday, June 08, 2005

He descubierto algo..........




He descubierto por qué estamos todos estresados:
Es imposible hacer todo lo que hay que hacer en un día.
A diario hay que comerse una manzana por el hierro y un plátano por el potasio.
Todos los días hay que tomarse dos litros de agua.
Todos los días hay que tomarse un Actimel...
Todos los días hay que tomar una aspirina para prevenir los infartos; dos dedos de vino y un vaso de cerveza.
Y bueno, si te lo tomas todo junto, aunque te dé el infarto ni te enteras.
Todos los días hay que comer fibra, mucha fibra, cuanta más fibra mejor,hasta que consigas cagarte en el calzón.
Y también te tienes que comer una naranja para la vitamina C.
Y una dona si quieres tener un día redondo.
Por supuesto, hay que hacer las tres comidas diarias, sin olvidarte que cada vez tienes que masticar cien veces y después lavarte los dientes.
Ya sabes que después de cada comida hay que lavarse los dientes.
En fin, que haciendo el cálculo, sólo en comer se te van cinco horitas.
Todos lo días hay que dormir ocho horas y trabajar otras ocho, más las cinco que empleamos en comer, veintiuno.
Nos quedan tres.
Curiosamente y según las estadísticas, vemos un mínimo de tres horas diarias de televisión.
Entonces ya nos fregamos porque todos los días hay que caminar por lo menos media hora.
Los que tenemos hijos estamos peor de fregados, pues hay que darles "Calidad de Tiempo".
Hay que cuidar las amistades (porque las amistades son como una planta, hay que regarlas a diario).
Y si es con cerveza o unos drinks, pues mejor..no?
¡Ah!
Y no nos olvidemos que hay que practicar sexo todos los días pero sin caer en la rutina, con lo cual, hay que innovar, que lleva su tiempo.
También hay que buscar tiempo para barrer y limpiar, y no te digo nada si tienes perro, gato, o mascota alguna.... mejor te suicidas.
En fin, a mí me salen 29 horas.
La única posibilidad que se me ocurre es hacer varias cosas a la vez.
Por ejemplo, mientras te duchas puedes abrir la boca y así vas tomando agua.
Al mismo tiempo que te secas, puedes comerte una dona metiendo el plátano por el hueco (de la dona por supuesto, bueno ustedes me entienden).
Cuando salgas del baño, tu ejercitas los brazos, mientras tu pareja camina haciendo el amor en la pose de la carretilla y con el cepillo de dientes en la boca, te amarras una escoba a la cintura y vas barriendo.
De paso, que tu pareja vaya viendo la televisión y te cuente.
Después de todo esto, las personas nos ponemos dramáticas y tenemos el descaro de reclamar a los amigos/as:
¡Qué milagro!
Por cierto, ¿Por qué no me has llamado?
Espero que ahora comprendas por que a veces no te llamo...
¡Pero si me acuerdo de TI!


SANDRA LAREO VÁZQUEZ

Tuesday, June 07, 2005

MAgo de Oz



MAGO DE OZ comenzó su andadura en 1989, cuando el batería Txus contactó con otros músicos para formar una banda. Tras varios años rotando músicos en la banda, consiguen una formación estable y comienza a tocar en pequeños locales de Madrid, donde su estilo empieza a hacerse notar (sobre todo, la introducción de un violín, lo que permite mezclar sonidos celtas y heavys). En 1992 el grupo queda finalista del concurso de Rock "Villa de Madrid". Dos años más tarde, en 1994, aparece el primer álbum del grupo, con el título de 'Mago de Oz'. Se trata de un disco autoproducido por los miembros de la banda, y les permite darse a conocer y realizar una gira por todo el país, ganándose el título de grupo revelación de 1995. En 1996 publican su segundo trabajo, una opera rock titulada 'Jesús de Chamberi', en la que narran la vuelta del hijo de Dios a la tierra en el Madrid de finales de siglo XX. La gira promocional del disco se llamó "Via Crucis Tour" y les sirvió para recabar un enorme éxito en todos sus conciertos, afianzándose como uno de los grupos emblemáticos del rock en nuestro país. En 1998 graban 'La Leyenda de la Mancha', ambientación musical de la obre El Quijote, de Miguel de Cervantes. Se trata de su mejor disco, con canciones como "maritormes" o "molinos de viento" que apasionaron a su público. La gira de este disco es la más extensa que Mago de Oz ha realizado hasta la fecha.Uno de los detalles que hacen de su directo todo un espectáculo es sin duda el gran uso de artefactos pirotécnicos.En septiembre de 1.999, se reedita su permer álbum, dándole el título de "1º". Para la nueva edición se remasteriza su sonido, pero manteniendo la misma portada y libreto original. En el 2000 aparece su siguiente disco, titulado "FinisTerra". Se trata de un doble álbum que trata sobre la historia de un peregrino que recorre el Camino de Santiago en el siglo XVII, pero visto desde la perspectiva de un hombre que encuentra un CD-ROM en el año 2199 en el que se narran las peripecias de este peregrino. En el 2002 publican "Fölktergeist", un doble álbum en directo con sus mejores temas. En 2003 publican "Gaia", un disco que trata de cómo el hombre destruye el planeta en el que vive.Tras la publicación del disco "FinisTerra", Mago de Oz recibió numerosas críticas de sus fans más heavys, acusándoles de haberse vuelto muy comerciales y haber abandonado la senda heavy. Lo cierto es que el grupo mantiene su propia forma de hacer la música, mezclando diferentes estilos y heciendo una música más folk.

SANDRA LAREO VÁZQUEZ

Yolanda Castaño

Yolanda Castaño
{ Santiago de Compostela, 1977 }

Yolanda Castaño Pereira nació en 1977 en Santiago de Compostela. En 1990 se trasladó a vivir a A Coruña donde estudió COU y estudia Filología Hispánica.
Se da a conocer, en la adolescencia, a través de una serie de premios de poesía menores, como el Antonio García Hermida de Villalba, Atlantida 93 y Manuel Masdías de A Coruña, o el I Premio Francisco Fernández del Riego en el II certamen Xuventude 94, hasta que en 1994 obtiene el III Premio Fermín Bouza Brey y publica su primer libro, Elevar as pálpebras, con 17 años.
En 1998 se publican sus siguientes poemarios, Delicia y Vivimos no ciclo das Erofanías, este último obtuvo el II Premio de Poesía Johán Carballeira en 1997 y en 1999 el Premio de la Crítica 1998. Una edición bilingüe de esta obra está en preparación.
Es miembro del equipo directivo de la Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) y de Letras de Cal, nueva editorial de poesía destinada a publicar a los nuevos valores.
Como poeta, y también como crítica literaria, ha colaborado en diversas publicaciones como Festa da palabra silenciada, Dorna, A xanela, Clave Orión, La Flama en el Espejo, Quimera, O Correo Galego, A nosa terra, Ólisbos, Elipse, Enclave o El mundo.
Participó en varios volumenes colectivos como Daquelas que cantan... Rosalía na palabra de once poetas galegas (1997), editada por la Fundación Rosalía de Castro y que se acompañaba de un CD, Mulher a facer vento (1998) o Alguén agarda que volva alí (1998). Además de participar en numerosos recitales, organizó, junto a Emma Couceiro, dos Ciclos de Recitais Poéticos en Filoloxía, celebrados mes a mes entre 1996 y 1998.
En la actualidad reparte su tiempo entre sus estudios de Filología Hispánica, la poesía, la pintura y Valdeleite, la revista de artes que ella y Olga Novo dirigen, un proyecto alternativo e intergenérico con una voluntad universalista e integradora de una diversidad de propuestas.
Obras
  • Elevar as pálpebras. A Coruña: Espiral Maior, 1995. Poesía.
  • Ganadora del III Premio Fermín Bouza Brey 1994
  • Delicia. A Coruña: Espiral Maior, 1998. Poesía.
  • Vivimos no ciclo das erofanías. A Coruña: Espiral Maior, 1998. Poesía.
  • Ganadora del II Premio Johán Carballeira de Poesía 1997
    Ganadora del Premio de la Crítica 1998
  • Edénica. A Coruña: Espiral Maior, 2000. Poesía.
  • O libro da egoísta. Vigo: Galaxia S.A., 2003. Poesía.

SANDRA LAREO VÁZQUEZ